مروری بر انواع دکلهای خطوط انتقال، تفاوت دکلهای کششی و آویزی و معیارهایی که تیپ دکل را تعیین میکند.
دکل، سازهای است که هادیهای خط انتقال را در ارتفاع ایمن نگه میدارد و بار مکانیکی ناشی از وزن سیم، باد، یخ و کشش را به فونداسیون منتقل میکند. انتخاب تیپ دکل نتیجه تعامل میان سطح ولتاژ، تعداد مدار، شرایط اقلیمی مسیر و محدودیتهای ملکی است.
متداولترین نوع در خطوط انتقال ایران. وزن نسبتاً کم در برابر مقاومت بالا، امکان حمل قطعهقطعه به مناطق صعبالعبور و هزینه ساخت پایینتر، آن را به گزینه پیشفرض بیشتر پروژهها تبدیل کرده است.
دکل آویزی تنها وزن سیم و بار باد را تحمل میکند و در مسیرهای مستقیم به کار میرود. دکل کششی در نقاط تغییر زاویه، تقاطعها و انتهای خط قرار میگیرد و علاوه بر وزن، نیروی کشش طولی سیم را نیز تحمل میکند؛ به همین دلیل سنگینتر و پرهزینهتر است.
در محدودههای شهری یا مناطق با حساسیت منظر، دکلهای تکپایه لولهای به کار میروند. اشغال زمین کمتر و ظاهر سادهتر، مزیت آنهاست؛ در مقابل، هزینه ساخت و بار وارد بر فونداسیون بیشتر است.
سطح ولتاژ و فواصل عایقی لازم، تعداد مدار، منطقه بارگذاری باد و یخ بر اساس نقشه اقلیمی، شرایط ژئوتکنیکی مسیر، محدودیت عرض حریم و در نهایت هزینه چرخه عمر.
